August 7th, 2015

Я

Беларусь пасля ўваходжання ў склад Расейскай імперыі (By, Ru)

http://litvin.org/assets/files/2012/07/1.jpeg

Пасля таго, як у 1795 годзе - пасля трэцяга і канчатковага падзелу Рэчы Паспалітай, Вялікае Княства Літоўскае спыніла сваё існаванне, і тэрыторыя Беларусі адышла да Расіі, на гэтых землях пачалася праводзіцца палітыка русіфікацыі, накіраваная на выкаранення мясцовых асаблівасцяў і цеснае збліжэнне з суседнімі, рускімі рэгіёнамі . На гэтых землях правялі адміністрацыйна-тэрытарыяльную рэформу, якая падзялілі Беларусь на пяць губерняў: Магілёўскую, Мінскую, Гродзенскую, Віцебскую і Віленскую. Губерні ў сваю чаргу дзяліліся на паветы, з насельніцтвам каля 20-30 тысяч у кожным. Губерні ўваходзілі ў склад двух генерал-губернатарстваў: Беларускага (Віцебская і Магілёўская губерні) і Літоўскага (Мінская, Гродзенская і Віленская губерні). Кіраўнікі гэтых адміністрацыйных адзінак - генерал-губернатары - мелі беспярэчную ўладу. Апорай гэтай улады служыў магутны адміністрацыйны, палітычны і ваенны апарат. Адным з прыкладаў такой бязмежнай улады, быў беларускі генерал-губернатар З.Г. Чарнышоў, які нават меў свой ​​уласны трон, падкрэсліваючы гэтым ўсю паўнату і веліч свайго становішча для генерал-губернатарства.

обрусение_900
Настаўленьне Кацярыны аб абрусенні

У
Беларус
і пасля ўваходжання ў склад Расійскай імперыі, на працягу месяца, пасля апублікавання загаду аб далучэнні гэтых зямель да Расійскай імперыі, мясцовае насельніцтва прыводзілася да прысягі. Тым, хто адмаўляўся прысягаць, прадпісвалася пакінуць межы імперыі ў трохмесячны тэрмін, папярэдне прадаўшы ўсе нерухомую маёмасць. Баючыся праігнараваць важныя адрозненні дзяржаўна-прававога становішча людзей, якія засялялі гэтыя землі, улады пакінулі Статут Вялікага княства Літоўскага ад 1588 галоўным заканадаўчым дакументам у галіне грамадзянскага права. Мясцовае насельніцтва магло займацца пытаннямі самакіраванне, аднак галоўная роля ў гэтых працэсах адводзілася царскім стаўленiкам.

Палітыка расійскага ўрада ў адносінах да розных сацыяльных груп была рознай. Тыя прадстаўнікі шляхты, хто прысягнуў на вернасць, атрымлівалі ўсе правы і прывілеі дваранства. У той жа час, магнаты пазбаўляліся права на валоданне ўласнымі войскамі і крэпасцямі. Для стабілізацыі становішча, праводзілася актыўны насаджэнне рускага землеўладання. Маёнтка з прыгоннымі сялянамі, былыя ўладанні магнатаў, што выехалі за мяжу, былыя царкоўныя валодання - усё гэта аддавалася рускім памешчыкам. Аднымі з самых буйных уладальнікаў на тэрыторыі Беларусі сталі князь Г.А. Пацёмкін-Таўрычны (каля 15 тысяч сялян), фельдмаршал П.А. Румянцаў-Задунайскі (больш за 11 тысячаў сялянаў), А.В. Сувораў (7000). У агульнай складанасці, за час праўлення Кацярыны II і Паўла I, каля 200 тысяч сялян было падаравана ў спадчыннае валоданне
.

Collapse )

Тэкст на рускай мове   →   Беларусь после вхождения в состав Российской империи .

Па тэме:

Разделы Речи Посполитой между Россией, Пруссией и Австрией
Беларусь: паглыбленне ў бездань

Аўтар-укладальнік ©Časłaŭ List

Назад   →   Гiсторыя Беларусi   Расология
Я

Русские не славяне. Исторические статьи - центр Льва Гумилева

Центр Льва Гумилева опубликовал серии материалов по альтернативной этнографии, в том числе под неожиданным для многих названием “Русские не славяне”. В исторических статьях иллюстрируются скифские, кимерийские, норманские корни так называемого русского народа и их проявление в нашей жизни.

Русские не славяне   →   часть I , часть II , часть III .


Источник   →   Основы теории этногенеза Л.Гумилева .


Назад   →   История России   Гiсторыя Беларусi   Історія України   Historia Polski   Статьи и Публикации   Расология